சுத்த பக்தி

  தீபாவளி கொண்டாடப்படுவதற்கான காரணங்கள் 🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁 தீபம் + ஒளி என்ற சொல்லின் கூட்டு சேர்க்கை தான் தீபவொளி. பின்னர் மருவி தீபாவளி ஆனது,  எனவே தீபம் என்றால் " வெளிச்சம் வருவதையோ, அல்லது வெளிச்சம் வெளிப்டபடுவதையோ குறிக்கிறது.  "தமஸோமா ஜோதிர்கமய" என்று வேத இலக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதாவது இருளில் இருக்காதே, வெளிச்சத்திற்கு வாருங்கள்', என்று அர்த்தம். இதன் உள் அர்த்தம் என்ன வென்றால்  'ஆன்மீக விழிப்புணர்வு  வரவேண்டும் என்பதே'. கலங்கப்பட்ட மனதை   பகவானின் திருநாமங்களாலும், அவரது அற்புதமான லீலைகளை கேட்பதாலும், அவருக்கு சுயநலம் இல்லாமல் தூய அன்பு தொண்டை புரிவதாலும்.ஆன்மீக விழிப்புணர்வு அடையாளம். திருவிழா மற்றும் பண்டிகை கொண்டாடங்களின் நோக்கம் அந்த நாளில் இறைவன் செய்த அற்புதமான லீலைகளை நினைவு கூர்ந்து அவரை வழிபடுவதாகும். இந்த திருவிழா மற்றும் கொண்டாட்டங்களின் உண்மையான அர்த்தங்களை புரிந்து கொள்ளாவிட்டால், அவை வெறும் பெயரளவில் சடங்குகளாக அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்வோம். இந்த திருவிழா மற்றும் கொண்டாட்டங்களின் உண்மையான காரண காரியங்களை அறிந்து அதை ந...

  பஹுலாவனம் – சத்தியம், தர்மம், தாயன்பின் மகிமை பகவான் ஶ்ரீகிருஷ்ணரும் ஶ்ரீமதி ராதாராணியும் தங்களுடைய திவ்ய லீலைகளை நிகழ்த்திய வ்ரஜபூமியில் பன்னிரண்டு பிரதான வனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றான பஹுலாவனம், ஒரு மகத்தான லீலையால் புகழ்பெற்றது. சத்தியத்தைக் காப்பதற்காகத் தனது உயிரையே தியாகம் செய்யத் துணிந்த ஒரு தாய்ப்பசு, தாயின் உயிரைக் காப்பாற்றத் தன்னுயிரைக் கொடுக்க முன்வந்த அதன் கன்றுக்குட்டி, இருவரையும் பிரிய மனமில்லாமல் அவர்களுக்காகத் தன்னையே அர்ப்பணிக்கத் தயாரான கோபாலன் என இவர்களுடைய அன்பும் தியாகமும் நிறைந்த செயல்களைக் கண்டு, ஒரு கொடிய புலியின் மனம்கூட இளகி மாறியது. சத்தியம், தர்மம், தாயன்பு ஆகியவற்றின் மேன்மையை எடுத்துரைக்கும் இந்த அற்புதமான லீலையின் காரணமாகவே அந்த வனம் பஹுலாவனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த லீலையின் பின்னணியை அறிந்துகொள்வதற்கு நாம் சற்று பின்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும். பஹுலாவின் சத்தியநிஷ்டை பகவான் ஶ்ரீகிருஷ்ணரின் லீலாபூமியான பிருந்தாவனத்தின் அழகிய கோசாலையில், பகவத் சிந்தனையில் திளைத்த ‘பஹுலா’ என்னும் தெய்விகப் பசு வாழ்ந்து வந்தது. ஒருமுறை, அது ஏகாதசி விரதமிருந்த பின்...

  ஆன்மீக உலகில் உயர்ந்த இடமாகக் கருதப்படும் திவ்யமான வைகுண்ட தாமத்தைக் காட்டிலும், பகவான் கிருஷ்ணர் மனித வடிவில் அவதரித்த மதுராவின் புனிதப் பூமி மிக மேன்மையானதாகப் போற்றப்படுகிறது. ஆனால், அந்த மதுரையை விடவும் பகவான் தனது பிரேமை நிறைந்த ராசலீலையைப் புரிந்த ஶ்ரீ பிருந்தாவனம் உயர்ந்தது. அந்த பிருந்தாவனத்தை விடவும், பகவான் கிருஷ்ணர் தனது கரங்களால் தூக்கிப்பிடித்து பல பிரேம லீலைகளைப் புரிந்த கோவர்தன மலை மிகவும் மேன்மையானது. இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அனைத்து ஆன்மீகத் தலங்களிலும் மிகவும் உன்னதமான இடமாகக் திகழ்வது ஶ்ரீ ராதா குண்டம் மட்டுமே! ஏனெனில், இது பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணர் மற்றும் ஶ்ரீமதி ராதாராணியின் தூய அன்பு எனும் அமிர்தத்தால் நிரம்பியுள்ளது. கோவர்தன மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள இந்த அற்புத ராதா குண்டத்திற்குப் பக்தித் தொண்டு செய்து ஆன்மீக ஆனந்தம் அடைய யாருக்குத்தான் விருப்பம் இருக்காது? அரிஷ்டாசுர வதம் ஒருமுறை கம்சன் அனுப்பிய அரிஷ்டாசுரன் என்னும் அசுரன், பிரம்மாண்டமான காளை உருவத்தில் பிருந்தாவனத்திற்கு வந்து பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தினான். கிருஷ்ணரைக் கண்டதும் ஆக்ரோஷமாக அவரை நோக்கி...

  கோலோக விருந்தாவனத்தில்  ராதா குண்டத்தின் தோற்றம் வழங்கியவர் :- சுத்தபக்தி குழுவினர் ராதா-குண்டம் மற்றும் சியாமா-குண்டம் எவ்வாறு ஆன்மீக உலகில் முதலில் தோன்றின என்பது பற்றி ஆதி-புராணத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு நாள் கோலோக விருந்தாவனத்தில்,  ஸ்ரீமதி ராதாராணியும் பகவான் கிருஷ்ணரும் ஒரு வனத்தில்  ரத்தின சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். கோபியர்கள் அவர்களுக்கு சேவை செய்து கொண்டிருந்தனர்.  ராதாராணியின் இன்பத்தில் ஆழ்ந்து மூழ்கியிருந்த கிருஷ்ணர் திடீரென்று தீவிர அன்பின் அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார். கிருஷ்ணரின் உணர்வுகள் மிகவும் தீவிரமாக இருந்ததால், அவர் ராதாராணியின் மனநிலையைப் பெறத் தொடங்கினார். அந்த மனநிலையில் , இறைவன் கண்ணீரை வடித்து, கிருஷ்ணரின் பெயரை மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கத் தொடங்கினார்; பின்னர் விரக்தியால், தன்னைத் தேடி அருகிலுள்ள காட்டுக்குள் ஓடினார். கிருஷ்ணரை தன் சொந்த வடிவத்திலும் மனநிலையிலும் பார்த்து, அருகில் உள்ள காட்டில் மறைந்து சென்றதை பார்த்த ஸ்ரீமதி ராதாராணியும் தீவிர அன்பின் மனநிலையில் அதே வனத்திற்குள் நுழைந்தார். ராதாராணியுடைய உணர்வுகள...

  ஶ்ரீல ரகுநாத பட்ட கோஸ்வாமி, பிருந்தாவனத்தின் புகழ்பெற்ற ஆறு கோஸ்வாமிகளில் ஒருவர். இவர் பக்திமிக்க தபன மிஸ்ரரின் புதல்வர் ஆவார். சுமார் 1425 சாக சகாப்தத்தில் (கி.பி. 1504) பிறந்த இவர், ஸ்ரீமத் பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்வதில் அசாத்திய திறமை பெற்றிருந்தார். மேலும், அமுதமயமான உணவுப் பண்டங்களைச் சமைப்பதில் தமது ஈடுஇணையற்ற சமையல் கலைக்காகப் பெயர் பெற்றிருந்தார். பூரியில் ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபுவை இவர் சந்தித்தபோது, இவரது சமையலால் மிகவும் மகிழ்வுற்ற மஹாபிரபு, இவர் சமர்ப்பித்த நைவேத்தியங்களை வழக்கமாக ஏற்றுக்கொண்டார். அதன் பின்னர், ரகுநாத பட்டர், மஹாபிரபு விட்டுச் சென்ற எஞ்சிய பிரசாதத்தை (மஹாபிரபுவின் மஹாபிரசாதத்தை) ஏற்று கௌரவிப்பார். பூரியில் தங்கியிருந்த காலத்தில், ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு இவருக்குச் சிறப்பு ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினார். பகவான் ஸ்ரீ ஜகந்நாதருக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட தாம்பூலத்தையும், 21 அடி (பதினான்கு முழம்) நீளமுள்ள மிகப் பிரம்மாண்டமான துளசி மாலையையும் இவருக்குப் பிரசாதமாக அளித்தருளினார்.” பூரியில் எட்டு மாதங்கள் கழிந்த பிறகு, பிருந்தாவனத்திற்குச் சென்று ஸ்ரீல ரூப கோஸ்வாமியுடன் இணை...

தனேஷ்வரின் கதை (பத்மபுராணம் – ஆறாம் கண்டம், அதிகாரம் 113–114) கார்த்திகை விரதத்தின் மகிமையை விளக்குவதற்காக பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணர் தமது பத்னியான சத்யபாமையிடம் ஒரு கதையைச் சொன்னார். முன்னொரு காலத்தில் அவந்தி நகரில் தனேஷ்வர் என்ற ஒரு பிராமணன் வாழ்ந்து வந்தான். ஆனால் அவன் பிராமண நிலைமையிலிருந்து வீழ்ந்து, பாவங்களில் மூழ்கியவனாக இருந்தான். மதுபானம், கம்பளிகள், விலங்குகளின் தோல் ஆகியவற்றை விற்று வாழ்க்கை நடத்தினான். திருட்டு, விபச்சாரம், குடிபோதையில் விளையாட்டுகள்—இவை அனைத்திலும் அவன் மூழ்கியிருந்தான். ஒருநாள் வியாபாரம் செய்வதற்காகப் பயணித்தபோது, அவன் பாவங்களை நாசம் செய்யும் நர்மதா நதியின் கரையில் உள்ள மஹிஷ்மதி என்ற நகரத்துக்கு வந்தான். அங்கே ஒரு மாதம் தங்கினான். அந்தக் காலத்தில் இந்தியாவின் பல திசைகளிலிருந்தும் வந்த மக்கள் கார்த்திகை விரதத்தைச் செய்ய அங்கே தங்கியிருந்தனர். தனேஷ்வர் தினமும் நர்மதைக் கரையில் தன் பொருட்களை விற்கச் செல்லும்போது, பிராமணர்கள் குளித்து ஜபம் செய்வதும், மூர்த்திகளைப் பூஜை செய்வதும, புராணங்களைப் பாராயணம் செய்வதும், கேட்பதும், பகவான் விஷ்ணுவைப் பாடல்களாலும் நடனங்களாலும...

ஶ்ரீல ஜீவ கோஸ்வாமி தமது பக்தி-ஸந்தர்பத்தில் (அனுச்சேதம் 153) பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: அஸ்துதாவத் சுத்த-பக்த்யாபாஸஸ்ய வார்தா, அபராதத்வேனத்ருஷ்யமானோ 'ப்ய அஸௌ மஹா-ப்ரபாவோ mm த்ருஷ்யதே. தூய்மையான பக்தித் தொண்டின் சாயல் (பக்த்யாபாஸம்) கூட எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது என்பதைத் கூறவும் வேண்டுமா! பக்தியற்ற மனநிலையுடன் அல்லது அறியாமையினால் செய்யப்படும் பக்தியின் செயல்கள் கூட, மிகப்பெரிய ஆற்றல் வாய்ந்தவையாக விளங்குகின்றன. இதற்குச் சான்றாக, பகவானுடன் ஏற்பட்ட சிறு தொடர்பினால், ஒரு சாதாரண எலி பகவானின் பக்தையாகவும், பின்னர் அரசியாகவும் உயர்ந்த கதையை ஶ்ரீல ஜீவ கோஸ்வாமி விஷ்ணுதர்மோத்தர புராணத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார். இதைப்போன்றதொரு கதை பத்ம புராணத்திலும் காணப்படுகிறது. விஷ்ணுதர்மோத்தர புராணத்தில் (1.167), மார்க்கண்டேய ரிஷி, வஜ்ர மகாராஜாவிடம் பின்வரும் வரலாற்றுச் சம்பவத்தைக் கூறுகிறார். விதர்ப்பநாட்டில் சித்ரரதன் என்னும் அரசன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு நூற்றுப்பதினைந்து மகன்களும், லலிதிகா என்ற ஒரே ஒரு மகளும் இருந்தனர். லலிதிகா அனைத்து நற்குணங்களும் நிரம்பியவளாகவும், ஈடு இணையற்ற பேரழகியாகவும் த...

கேள்வி: “நான் எவ்வளவு முயற்சி செய்து ஹரே கிருஷ்ண மஹாமந்திரத்தை ஜபம் செய்தபோதிலும், என் மனம் அலைபாய்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஏன்? நான் என்ன செய்தால் இந்தப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்கும்?” பதில்: ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்தை ஜபம் செய்யும்போது, மனதின் எண்ணங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், பகவானுடைய திருநாமத்தின் ஒலி அதிர்வை மட்டுமே கவனமாகக் கேட்கப் பழக வேண்டும். மனம் எத்தகைய தேவையில்லாத எண்ணங்களை உருவாக்கினாலும் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லையும், ஒவ்வொரு எழுத்தின் ஒலி அதிர்வையும் முழுமையாகக் கேட்பது மட்டுமே நமது ஒரே நோக்கம். மந்திரத்தைக் கேட்பதை விட்டுவிட்டு மனதின் எண்ணங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கிவிட்டோம் என்பதை உணரும் அந்தக் கணத்திலேயே, மனதை மீண்டும் மந்திரத்தின் ஒலிக்குத் திருப்ப வேண்டும். கடந்த பல லட்சக்கணக்கான பிறவிகளாக நாம் மனதின் பேச்சைக் கேட்டு, அதற்கு அடிமையாகவே சேவை செய்து பழகிவிட்டோம். எனவே, இப்போது திடீரென்று அதை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு மந்திரத்தின் ஒலியில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது சற்றே கடினமாக இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால், ஒரு தாய்...

பகவத்கீதையில், "ம்ருத்யு: ஸர்வ-ஹரஸ் சாஹம்": “எல்லாவற்றையும் அழிக்கும் மரணம் நான்” என்று பகவான் தெளிவாகக் கூறுகிறார். இவ்வாறாக ம்ருத்யு அல்லது மரணமானது, ஜட உடலை ஏற்றுள்ள ஜீவராசியிடமிருந்து அனைத்தையும் பறித்துக் கொள்ளும் பிரதிநிதியாக உள்ளது. அனைவரும் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுகின்றனர். ஆயினும், முழுமுதற்கடவுளிடம் புகலிடம் கொள்பவர்கள் மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றப்படுகின்றனர். “பக்தர்கள் மரணம் அடைவதில்லையா?” என்று ஒருவர் வாதிடக்கூடும். விடை என்னவெனில், பக்தரும்கூட உடலை நிச்சயமாக கைவிட்டுத்தான் ஆகவேண்டும், ஏனெனில் அது பௌதிகமானதாகும். ஆனால் கிருஷ்ணரிடம் பூரணமாக சரணடைந்தவரும், கிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்பட்டவருமான ஒருவருக்கு, தற்போதுள்ள உடலே இறுதியானதாகும்; மரணத்துக்கு உட்பட்டுள்ள ஒரு ஜட உடலை அவர் மீண்டும் பெறமாட்டார். இது பகவத்கீதையில் (4.9) பின்வருமாறு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது: த்யக்த்வா தேஹம் புனர் ஜன்ம நைதி மாம் ஏதி ஸோ 'ர்ஜுன: — பக்தனொருவன் தனது உடலை விட்டபின், ஜட உடலை ஏற்பதில்லை. அவன் வீடுபேறு அடைந்து பகவானிடம் திரும்பிச் செல்கிறான். எந்த வினாடியிலும் மரணம் சம்பவிக்கக்கூடும் என்பதால் ...